ANGEL

Angel en zijn jeugd radio.

Aan de overkant van de opalen zee ligt Marokko. De bergen tekenen een grafiek van bergtoppen. Tanger is niet te zien. De zee beukt. Krullen tuimelen schuimend op het strand. Kustvlakte zonder duinen. Een moddervlakte. Gros en flamingo’s. Het witte dorp ligt op een heuvel. Een boom vol papaja’s. Ik loop een steil met keien plaveit straatje in. De zon tintelt door bloemkoolwolken en dikke wringers van de bougainville verstoppen de voordeurtjes; een meter breed en kleine getraliede raampjes. Soms zijn de spiralen struikstammen dik als een zuil. Daglicht wordt geschuwd. Een deur staat open. Een groen oog knippert. French Oceanic Pirate 2 uit mijn jeugd? Ik stap de donkerte in en sta tegenover een oude man met een rafelige trui en broekspijpen met knieën hangen over zijn hielen. Uitnodigend staat hij glimlachend voor een muur van radio’s. Alleen de F.O.P.2 geeft een krakend metaal geluid.

Radio’s, hoeveel heeft u er?

700.

700 radio’s!

Ja.

Mag ik een foto nemen?

Kom maar mee.

Hij loopt schokschouderend voor mij uit het donkerte in. Gelukkig knipt hij een bakelieten schakelaar aan en stroomt uit allerlei verschillende lampen licht. Tegen alle wanden staan torenhoog radio’s.

Je wil een foto?

Ja.

Uit al deze radio’s zijn jarenlang berichten gekomen. Hij wijst een Belgische radio uit 1914 aan.

Hitlers stem, Roosevelt, ochtendgymnastiek, K.N.M.I., Moeders wil is wet, Tour de France, Die goede oude radio… enz., schiet door mijn hoofd en dooft gelijkertijd. Stel dat je al deze radioberichten in een kwantumcomputer stopt, en precies zoals mijn hersenen werken, in een keer tril-miljoenen berekeningen kan maken, driedimensionaal, zoals binnen elke cel een wereld verstopt zit en dat er ineens uit één radio het geluid komt dat je horen wilt, uit een tijd die jezelf kiest, en zelfs de stem van een slachtoffer uit de Vietnamoorlog te horen is. Dat wordt het leven ontsloten en wij eindelijk in vrede kunnen leven, omdat alles tegelijk eeuwig duurt¿


In elke hersencel zit een radio alleen we horen hem niet. Een plakje hersens aan een kwantumcomputer aansluiten en je weet alles van de mens? (Lees mijn boek De Kolonel.)

Hij gaat op een witte nep-etnische bank zitten met op zijn schoot zijn jeugd radio. Foto, nog een…

We nemen afscheid. Ik beloof terug te komen.

Het groene oog dooft. Angel sluit de deur.    

.

Uit de serie Rome 2021 Rome Italië. Robert Kruzdlo.